afboken

Oldenborgsch, Oostnordseeplattdüütsch

Verb

afboken

Sülventrennen

af-bo-ken

Konjugatschoon vun Infinitiv
		Eentall			Mehrtall
Person		1.	2.	3.	1.	2.	3.
Tiet		ik	du	he / se dat	wi	ji	se
eenfache Tieden	Nutiet	afbok	afbokst	afbokt	afbokt	afbokt	afbokt
	verleden Tiet	afbok	afbokst	afbok	abboken	abboken	abboken
tosamen- sett Tieden	Perfekt	heff afbokt	hest afbokt	hett afbokt	hebbt afbokt	hebbt afbokt	hebbt afbokt
	Plusquam- perfekt	harr afbokt	harrst afbokt	harr afbokt	harrn afbokt	harrn afbokt	harrn afbokt
	tokamen Tiet	will/schall/warr abboken	wullt/schasst/warrst abboken	will/schall/warrt abboken	wüllt/schüllt/warrt abboken	wüllt/schüllt/warrt abboken	wüllt/schüllt/warrt abboken
Imperativ		-	afbok	-	-	afbokt	-
Partizip Nutiet		abboken
Partizip verleden Tiet		afbokt
Kiek ok bi: Bügen vun Verben

Varianten

1. Düütschland
   1. Norddüütschland: afboken

Etymologie

af- un boken

Översetten

Översetten

Düütsch: abbuchen (de) Engelsch: to debit (en)

Franzöösch: prélever (fr) Spaansch: cargar (es)