verjagen

Oostnordseeplattdüütsch

Verb

verjagen

Konjugatschoon vun Infinitiv
		Eentall			Mehrtall
Person		1.	2.	3.	1.	2.	3.
Tiet		ik	du	he / se dat	wi	ji	se
eenfache Tieden	Nutiet	verjaag	verjaagst	verjaagt	verjaagt	verjaagt	verjaagt
	verleden Tiet	verjaag	verjaagst	verjaag	verjagen	verjagen	verjagen
tosamen- sett Tieden	Perfekt	heff verjaagt	hest verjaagt	hett verjaagt	hebbt verjaagt	hebbt verjaagt	hebbt verjaagt
	Plusquam- perfekt	harr verjaagt	harrst verjaagt	harr verjaagt	harrn verjaagt	harrn verjaagt	harrn verjaagt
	tokamen Tiet	will/schall/warr verjagen	wullt/schasst/warrst verjagen	will/schall/warrt verjagen	wüllt/schüllt/warrt verjagen	wüllt/schüllt/warrt verjagen	wüllt/schüllt/warrt verjagen
Imperativ		-	verjaag	-	-	verjaagt	-
Partizip Nutiet		verjagen
Partizip verleden Tiet		verjaagt
Kiek ok bi: Bügen vun Verben

Bedüden

[1] en Schreck kriegen

Bispellen

[1] As op eenmal een ut’n Busch rutjumpt keem, dor heff ik mi verjaagt.

Varianten

• Na Sass: verjagen

Översetten

Översetten

Düütsch: erschrecken (de)