Deert

Wikipedia

Oldenborgsch, Oostfreesch, Oostnordseeplattdüütsch

Substantiv

Deert (neutrum)

Mehrtall: Deerter, Deerten, Deer

Varianten ^{(bewark varianten)}

Düütschland/Däänmark Mekelbörgsch: Mönsterlannsch: Oldenborgsch: Deert Oostfreesch: Deert Oostnordseeplattdüütsch: Deert Oostwestfäälsch: Süüdwestfäölsk: Vörpommersch: Westmönsterlannsch:

Nedderlannen Achterhooks: Drèents: Grunnegs: Sallaans: Stellingwarfs: Twaents: Urkers: Veluws: Plautdietsch:

Utspraak

IPA^(key): [dɛɪ̯ɾt]

Deklinatschoon

Oldenborgsch, Oostfreesch, Oostnordseeplattdüütsch

Deklinatschoon
neutrum	Singular	Plural
Nominativ	dat Deert	de Deerten, Deerter
Nonominativ	dat Deert	de Deerten, Deerter

Bedüden

1. (Zoologie): veelzellige heterotrophe Organismus ut dat Riek Animalia mit smiedige Zellmembran un, de Geföhl hett, foortbewegen kann un Suerstoff inademt.

Etymologie

Middelnedderdüütsch dēr(e), dērt, ut ooldsass’sch dior, ut oorgermaansch *deuza- ‚wild Deert‘, ut oorindoeuropääsch *dʰeu̯s- ‚swoor Aden kriegen, jappen‘, en vṛddhi-Billen to *dʰu̯es-, dat ok litausch daũsos ‚Luft, Heven‘, dùsti ‚hachen, swögen‘ un poolsch duch ‚Spöök‘ to höört. Evenso ü. a. nedderlandsch dier, hoogdüütsch Tier un sweedsch djur.

Afledd Begrepen

• deertlik
• Deergoorn, Warveldeert

Översetten

Översetten [ännern]

Neddersaksch: Oldenborgsch: Deert Oostfreesch: Deert (frs) Oostnordseeplattdüütsch: Deert Däänsch: dyr (da) n Düütsch: Tier (de) n Engelsch: animal (en)

Franzöösch: animal (fr) m Kurdsch: ajal (ku) Nedderlandsch: dier (nl) n Portugeesch: animal (pt) m Spaansch: animal (es) m