Keem

Düütsch

Substantiv

Keem (masculinum)

Mehrtall: Kemen

Utspraak

IPA^(key): [kɛɪ̯m]

Bedüden

1. (Zoologie) dünnhüttig Organ to’t Ademen von de meiste waterbewahnen Warveldeerter, besünners von Fisch un Amphibien.

Synonymen

• Keev, Kiff

Översetten

Ademensorgan bi Waterdeerter

Oostnordseeplattdüütsch: Keem Däänsch: gælle (da) u Düütsch: Kieme (de) Engelsch: gill (en) Franzöösch: ouïe (fr) f, branchie (fr) f Koreaansch: 아가미 (ko) (agami)

Nedderlandsch: kieuw (nl) f Poolsch: skrzele (pl) n Spaansch: agalla (es) f, branquia (es) f Sweedsch: gäl (sv) u Thai: เหงือก (th) (ngʉ̀ʉak) Törksch: solungaç (tr) Westfreesch: kiuw (fy) u