affinnen (Konjugatschoon)

Vun Wiktionary
Zur Navigation springen Zur Suche springen

Oldenborgsch, Oostfreesch, Oostnordseeplattdüütsch

Verb

affinnen (Konjugatschoon)

affinnen (Konjugatschoon)

trüch na: affinnen

Bügen

Infinitiv affinnen
Antall Eentall Mehrtall
Person 1. 2. 3. 1. 2. 3.
Tiet ik du he / se
dat
wi ji se
eenfache Tieden Nutiet finn af finnst af findt af findt af findt af findt af
verleden Tiet funn af funnst af funn af funnen af funnen af funnen af
tosamen-
sett
Tieden
Perfekt heff affunnen hest affunnen hett affunnen hebbt affunnen hebbt affunnen hebbt affunnen
Plusquam-
perfekt
harr affunnen harrst affunnen harr affunnen harrn affunnen harrn affunnen harrn affunnen
tokamen Tiet warr affinnen warrst affinnen warrt affinnen warrt affinnen warrt affinnen warrt affinnen
Imperativ - finn af - - findt af -
Partizip Nutiet affinnen
Partizip
verleden Tiet
affunnen