Flögel

Oostnordseeplattdüütsch

Substantiv

Flögel (masculinum)

Mehrtall: Flögels

Utspraak

IPA^(key): [fløːɡəl]

Bedüden

1. (Zoologie) beweeglich, an’n Rump sitten Fleegorgan bi Vagels, Insekten un Fleddermüüs
2. Draagflach vun en Fleger, Ruumschipp or annere Fleegapparat.

Etymologie

Middelnedderdüütsch vlōgel, en Afleiden vun de Stamm vun flegen mit dat germaansche Achterföögsel *-ila- as in Beitel för Warktüügnamen, dat Ümluud -ō- > [ø] utlöös. Evenso billt sünd nedderlandsch vleugel un hoogdüütsch Flügel.

Synonymen

• Na Sass: Flunk m, Flucht f, Flünk, Flünken, Flücht, Fluchten, Flüchten pl
• Mennonitenplattdüütsch (Plauttdietsch): (Flicht f, Flichte Flichten pl (annere Schrievwies: Flijcht, Flijchte, Flijchten)

Afledd Begrepen

• tohoopsett Wöör: Möhlenflögel

Översetten

Översetten

Düütsch: Flügel (de) m Engelsch: wing (en) Franzöösch: aile (fr) f Luxemborgsch: Flillek (lb) m, Fliicht (lb) f Nedderlandsch: vleugel (nl) m

Norweegsch: veng (no) m, vinge (no) m Poolsch: skrzydło (pl) n Spaansch: ala (es) f Törksch: kanat (tr) Westfreesch: wjuk (fy) u

Düütsch

Substantiv

Flögel (masculinum)

Mehrtall: Flügel

Översetten

Översetten

Oostnordseeplattdüütsch: Flögel