Snavel

Wikipedia

Oostnordseeplattdüütsch

Substantiv

Snavel (masculinum)

Mehrtall: Snavels

Varianten

• Na Sass: Snavel, Snovel, Snavels, Snovels
• Mennonitenplattdüütsch (Plauttdietsch): Schnovel m, Schnovels pl (annere Schrievwies: Schnowel, Schnowels)

Utspraak

IPA^(key): [snɔːvəl]

Bedüden

1. meist spitz utlopen, mit Hoorn övertagen Över- un Ünnerkeev, besünners vun de Vagels

Etymologie

Middelnedderdüütsch snāvel. Evenso hoogdüütsch Schnabel, nedderlandsch snavel un westfreesch snaffel.

Synonymen

• Beck, Snibb

Afledd Begrepen

• snaveln
• Snaveldeert

Översetten

Översetten

Däänsch: næb (da) Düütsch: Schnabel (de) Engelsch: beak (en), bill (en) Esperanto: beko (eo) Finnsch: nokka (fi) Franzöösch: bec (fr) Hebrääsch: מקור (he) (makor, maqqor = Snavel, makorim, maqqorim = Snavels) Italieensch: becco (it) Kroaatsch: kljun (hr) Litausch: snapas (lt) Nedderlandsch: snavel (nl) Norweegsch (Nynorsk): nebb (nn) (Nynorsk)

Norweegsch: nebb (no), snabel (no) Okzitaansch: bèc (oc) Poolsch: dziób (pl) Portugeesch: bico (pt) Russ'sch: клюв (ru) ( kljuv) (kljuv) Slowaaksch: zobák (sk) Spaansch: pico (es) Sweedsch: näbb (sv) Tschech'sch: zobák (cs) Ukrainsch: дзьоб (uk) (dzʹob) (dz'ob) Ungaarsch: csőr (hu) Westfreesch: snaffel (fy), bek (fy)

Düütsch

Substantiv

Snavel (masculinum)

Mehrtall: Schnäbel

Översetten

Översetten

Oostnordseeplattdüütsch: Snavel