Ableger

Düütsch

Substantiv

Ableger (masculinum)

Mehrtall: Ableger

Kasus	Singular	Plural
Nominativ	der Ableger	die Ableger
Genitiv	des Ablegers	der Ableger
Dativ	dem Ableger	den Ablegern
Akkusativ	den Ableger	die Ableger

Utspraak

IPA^(key): [ˈapˌleːɡɐ], Plural: IPA^(key): [ˈapˌleːɡɐ]

Sülventrennen

Ab·le·ger, Plural Ab·le·ger

Bedüden

[1] Botanik: Deel / Driev vun en Plant, ut de sik en ne'e Plant billen kann

[2] scherzhaft för Nakamen, Söhn

[3] Dochterfirma, Twiegnedderlaten

Bispellen

• [1] Der Baum hat neue Ableger bekommen.
• [2] Und das hier ist mein Ableger.
• [3] Die Isolvenz betraf auch die gesamten Ableger des Betriebs.

Woortbestanddelen

• ab un Leger

Synonymen

[1] Senker, Steckling

Översetten

Botanik: Deel / Driev vun en Plant, ut de sik en ne'e Plant billen kann

Oostnordseeplattdüütsch: Aflegger m Engelsch: layer (en)

Franzöösch: bouture (fr) f Nedderlandsch: uitloper (nl) Sweedsch: avläggare (sv)

scherzhaft för Nakamen, Söhn

Oostnordseeplattdüütsch: Aflegger m Engelsch: branch (en), spin-off (en)

Franzöösch: filiale (fr) f Sweedsch: avkomma (sv)

Dochterfirma, Twiegnedderlaten

Oostnordseeplattdüütsch: Aflegger m Engelsch: branch (en), spin-off (en)

Franzöösch: rejeton (fr) m Sweedsch: avknoppning (sv)