ik

Vun Wiktionary
Wesseln na: Navigatschoon, Söök

Achterhooks, Oostfreesch, Oldenborgsch, Oostnordseeplattdüütsch, Plautdietsch, Twaents, Veluws

Personalpronom

ik

Utspraak

IPA: [ɪk]

Varianten (bewark varianten)

  • Düütschland/Däänmark
  • Nedderlannen

Düütschland/Däänmark

Oldenborgsch:ik

Nedderlannen

Plautdietsch

Bedüden

  1. 1sten persoon enkelvold perseunlik veurnaamwoord / Eerste Person Eentall vun't Personal Pronomen = ik
    • Zitat (Oostnordseeplattdüütsch): Wilhelmine Siefkes: Van de Padd of. Leer: Theo Schuster, 1987. Siet 70.
      „Ik harr wall wat mit di to beproten“, see he.
    • Zitat (Oostnordseeplattdüütsch): Wilhelmine Siefkes: Van de Padd of. Leer: Theo Schuster, 1987. Siet 135.
      Un ik see, dat hulp hör nix, se muß dar blieven , ik harr anners nix för hör. [...] Man ik seh noch dat vertwiefelde Gesicht van jo Frau, do se weggung - ik wuß ja do de Grund noch nich. Un as't dann nahst vandag kwam, ja, do harr ik wahrhaftig en Schüldgeföhl. Wenn ik't ok wisse nich annern kunnt harr.

Etymologie

Vun Ooldplattdüütsch ik, vun Proto-Germaansch *ek, vun Proto-Indo-Europääsch *éǵh₂.

Översetten


Nedderlandsch

Personalpronom

ik

Utspraak

IPA: [ɪk]

Bedüden

  1. 1sten persoon enkelvold perseunlik veurnaamwoord / Eerste Person Eentall vun't Personal Pronomen = ik


Ooldplattdüütsch

Personalpronom

ik

Bedüden

  1. 1sten persoon enkelvold perseunlik veurnaamwoord / Eerste Person Eentall vun't Personal Pronomen = ik

Etymologie

Vun Proto-Germaansch *ek, vun Proto-Indo-Europääsch *éǵh₂. Verglieck Ooldfreesch ik, Angelsakssch , Ooldnedderlannsch ik, Ooldhoogdüütsch ih, Ooldnoorsch ek, Gootsch 𐌹𐌺 (ik).