ik

Vun Wiktionary
Wesseln na: Navigatschoon, Söök

Achterhooks, Oostfreesch, Oldenborgsch, Plattdüütsch, Plautdietsch, Twaents, Veluws

Woortaart: Personalpronom

ik

Utspraak

IPA: [ɪk]

Bedüden

  1. 1sten persoon enkelvold perseunlik veurnaamwoord / Eerste Person Eentall vun't Personal Pronomen = ik
    • Zitat (Plattdüütsch): Wilhelmine Siefkes: Van de Padd of. Leer: Theo Schuster, 1987. Siet 70.
      „Ik harr wall wat mit di to beproten“, see he.
    • Zitat (Plattdüütsch): Wilhelmine Siefkes: Van de Padd of. Leer: Theo Schuster, 1987. Siet 135.
      Un ik see, dat hulp hör nix, se muß dar blieven , ik harr anners nix för hör. [...] Man ik seh noch dat vertwiefelde Gesicht van jo Frau, do se weggung - ik wuß ja do de Grund noch nich. Un as't dann nahst vandag kwam, ja, do harr ik wahrhaftig en Schüldgeföhl. Wenn ik't ok wisse nich annern kunnt harr.

Varianten (V-mal naam-parameter ingevven)

Düütschland/Däänmark

Oldenborgsch:ik

Nedderlannen

Plautdietsch

Etymologie

Vun Ooldplattdüütsch ik, vun Proto-Germaansch *ek, vun Proto-Indo-Europääsch *éǵh₂.

Översetten


Nedderlandsch

Woortaart: Personalpronom

ik

Utspraak

IPA: [ɪk]

Bedüden

  1. 1sten persoon enkelvold perseunlik veurnaamwoord / Eerste Person Eentall vun't Personal Pronomen = ik


Ooldplattdüütsch

Woortaart: Personalpronom

ik

Bedüden

  1. 1sten persoon enkelvold perseunlik veurnaamwoord / Eerste Person Eentall vun't Personal Pronomen = ik

Etymologie

Vun Proto-Germaansch *ek, vun Proto-Indo-Europääsch *éǵh₂. Verglieck Ooldfreesch ik, Angelsakssch , Ooldnedderlannsch ik, Ooldhoogdüütsch ih, Ooldnoorsch ek, Gootsch 𐌹𐌺 (ik).